Gangguan kekurangan perhatian menjejaskan hampir 47 juta kanak-kanak di seluruh dunia

Gangguan kekurangan perhatian menjejaskan hampir 47 juta kanak-kanak di seluruh dunia Pada tahun 2021, hampir 47 juta kanak-kanak dan belia bawah umur 20 tahun hidup dengan gangguan kekurangan perhatian dengan atau tanpa hiperaktif di seluruh dunia. Gangguan ini, yang dicirikan oleh kesukaran berterusan untuk menumpukan perhatian, impulsif atau kegelisahan berlebihan, mewakili isu kesihatan awam yang utama. Angka-angka mendedahkan prevalens global sebanyak 1.78%, yang bermaksud kira-kira satu kanak-kanak daripada 56 terlibat.

Australia menonjol sebagai negara di mana gangguan ini paling meluas, dengan kadar 5.62%, diikuti rapat oleh wilayah-wilayah lain seperti Australasia. Sebaliknya, sesetengah kawasan di Afrika atau Asia menunjukkan kadar yang jauh lebih rendah, selalunya disebabkan oleh akses terhad kepada diagnosis dan rawatan pakar. Perbezaan yang diperhatikan antara negara sebahagiannya disebabkan oleh kriteria budaya yang berbeza dalam persepsi gejala. Dalam masyarakat di mana jangkaan terhadap kanak-kanak lebih ketat, tingkah laku yang berkaitan dengan gangguan ini lebih mudah dikenal pasti sebagai masalah.

Lelaki jauh lebih terjejas berbanding perempuan, dengan prevalens 2.52% berbanding 0.99%. Perbezaan ini sebahagiannya disebabkan oleh fakta bahawa lelaki sering menunjukkan gejala yang lebih ketara, seperti hiperaktif, yang menarik perhatian ibu bapa dan guru. Pada perempuan, tanda-tanda lebih mudah terlepas pandang kerana mereka cenderung menyimpan kesukaran mereka, seperti mimpi siang hari atau masalah organisasi.

Jumlah kes telah meningkat hampir 10% sejak tahun 1990, tetapi peningkatan ini terutamanya disebabkan oleh pertumbuhan demografi global. Sebenarnya, kadar prevalens dan insiden telah menurun sedikit, masing-masing sebanyak 6% dan 5.8%. Ini mencadangkan bahawa peratusan kanak-kanak yang terjejas kekal stabil, malah menurun sedikit, walaupun pengesanan yang lebih baik di sesetengah negara.

Gangguan ini juga memberi kesan ketara terhadap kualiti hidup. Pada tahun 2021, ia bertanggungjawab ke atas kehilangan hampir 575,000 tahun hidup sihat di kalangan belia bawah umur 20 tahun. Angka ini merangkumi tahun-tahun yang hidup dengan had fungsian, tetapi bukan kematian pramatang, kerana gangguan ini tidak langsung berkaitan dengan peningkatan mortaliti. Walau bagaimanapun, kajian terkini menunjukkan bahawa individu yang terjejas mempunyai risiko yang lebih tinggi untuk kemalangan atau bunuh diri, yang mungkin bermaksud bahawa beban sebenar adalah kurang dianggar.

Gejala biasanya muncul antara umur 3 hingga 12 tahun, dengan puncak diagnosis antara umur 5 hingga 9 tahun. Kesannya paling kuat antara umur 10 hingga 14 tahun, tempoh di mana tuntutan akademik dan sosial menjadi lebih mendesak. Dengan usia, sesetengah kanak-kanak melihat gejala mereka berkurang, tetapi ramai yang terus menghadapi kesukaran semasa remaja, terutamanya disebabkan oleh masalah keyakinan diri atau hubungan sosial.

Negara-negara yang lebih maju mencatatkan kadar prevalens yang lebih tinggi. Ini tidak bermakna gangguan ini lebih meluas di sana, tetapi sebaliknya sistem kesihatan di sana lebih berupaya untuk mengesannya. Di wilayah di mana sumber terhad, seperti di Afrika Sub-Sahara atau sesetengah bahagian Asia, banyak kes terlepas pandang. Keluarga sering perlu menempuh jarak jauh untuk berjumpa pakar, dan senarai menunggu boleh memanjang selama beberapa bulan, dengan itu melambatkan rawatan.

Punca gangguan ini adalah pelbagai dan melibatkan kombinasi faktor genetik dan persekitaran. Walau bagaimanapun, tiada bukti kukuh yang menunjukkan bahawa perbezaan biologi utama wujud antara populasi. Variasi yang diperhatikan lebih disebabkan oleh perbezaan dalam cara gejala diperhatikan dan ditafsir. Contohnya, dalam budaya di mana kegelisahan kurang ditoleransi, kanak-kanak lebih cenderung untuk dirujuk untuk diagnosis.

Akhirnya, walaupun angka semasa menawarkan pandangan global, ia mungkin mengundangang realiti. Kaedah yang digunakan untuk menganggar prevalens sebahagiannya bergantung kepada ekstrapolasi, terutamanya di negara-negara di mana data terhad. Selain itu, beban yang berkaitan dengan gangguan ini tidak mengambil kira masalah berkaitan, seperti kebimbangan, kemurungan atau gangguan tingkah laku, yang sering memburukkan lagi keadaan kanak-kanak yang terlibat.

Gangguan kekurangan perhatian menjejaskan hampir 47 juta kanak-kanak di seluruh dunia Pada tahun 2021, hampir 47 juta kanak-kanak dan belia bawah umur 20 tahun hidup dengan gangguan kekurangan perhatian dengan atau tanpa hiperaktif di seluruh dunia. Gangguan ini, yang dicirikan oleh kesukaran berterusan untuk menumpukan perhatian, impulsif atau kegelisahan berlebihan, mewakili isu kesihatan awam yang utama. Angka-angka mendedahkan prevalens global sebanyak 1.78%, yang bermaksud kira-kira satu kanak-kanak daripada 56 terlibat.

Australia menonjol sebagai negara di mana gangguan ini paling meluas, dengan kadar 5.62%, diikuti rapat oleh wilayah-wilayah lain seperti Australasia. Sebaliknya, sesetengah kawasan di Afrika atau Asia menunjukkan kadar yang jauh lebih rendah, selalunya disebabkan oleh akses terhad kepada diagnosis dan rawatan pakar. Perbezaan yang diperhatikan antara negara sebahagiannya disebabkan oleh kriteria budaya yang berbeza dalam persepsi gejala. Dalam masyarakat di mana jangkaan terhadap kanak-kanak lebih ketat, tingkah laku yang berkaitan dengan gangguan ini lebih mudah dikenal pasti sebagai masalah.

Lelaki jauh lebih terjejas berbanding perempuan, dengan prevalens 2.52% berbanding 0.99%. Perbezaan ini sebahagiannya disebabkan oleh fakta bahawa lelaki sering menunjukkan gejala yang lebih ketara, seperti hiperaktif, yang menarik perhatian ibu bapa dan guru. Pada perempuan, tanda-tanda lebih mudah terlepas pandang kerana mereka cenderung menyimpan kesukaran mereka, seperti mimpi siang hari atau masalah organisasi.

Jumlah kes telah meningkat hampir 10% sejak tahun 1990, tetapi peningkatan ini terutamanya disebabkan oleh pertumbuhan demografi global. Sebenarnya, kadar prevalens dan insiden telah menurun sedikit, masing-masing sebanyak 6% dan 5.8%. Ini mencadangkan bahawa peratusan kanak-kanak yang terjejas kekal stabil, malah menurun sedikit, walaupun pengesanan yang lebih baik di sesetengah negara.

Gangguan ini juga memberi kesan ketara terhadap kualiti hidup. Pada tahun 2021, ia bertanggungjawab ke atas kehilangan hampir 575,000 tahun hidup sihat di kalangan belia bawah umur 20 tahun. Angka ini merangkumi tahun-tahun yang hidup dengan had fungsian, tetapi bukan kematian pramatang, kerana gangguan ini tidak langsung berkaitan dengan peningkatan mortaliti. Walau bagaimanapun, kajian terkini menunjukkan bahawa individu yang terjejas mempunyai risiko yang lebih tinggi untuk kemalangan atau bunuh diri, yang mungkin bermaksud bahawa beban sebenar adalah kurang dianggar.

Gejala biasanya muncul antara umur 3 hingga 12 tahun, dengan puncak diagnosis antara umur 5 hingga 9 tahun. Kesannya paling kuat antara umur 10 hingga 14 tahun, tempoh di mana tuntutan akademik dan sosial menjadi lebih mendesak. Dengan usia, sesetengah kanak-kanak melihat gejala mereka berkurang, tetapi ramai yang terus menghadapi kesukaran semasa remaja, terutamanya disebabkan oleh masalah keyakinan diri atau hubungan sosial.

Negara-negara yang lebih maju mencatatkan kadar prevalens yang lebih tinggi. Ini tidak bermakna gangguan ini lebih meluas di sana, tetapi sebaliknya sistem kesihatan di sana lebih berupaya untuk mengesannya. Di wilayah di mana sumber terhad, seperti di Afrika Sub-Sahara atau sesetengah bahagian Asia, banyak kes terlepas pandang. Keluarga sering perlu menempuh jarak jauh untuk berjumpa pakar, dan senarai menunggu boleh memanjang selama beberapa bulan, dengan itu melambatkan rawatan.

Punca gangguan ini adalah pelbagai dan melibatkan kombinasi faktor genetik dan persekitaran. Walau bagaimanapun, tiada bukti kukuh yang menunjukkan bahawa perbezaan biologi utama wujud antara populasi. Variasi yang diperhatikan lebih disebabkan oleh perbezaan dalam cara gejala diperhatikan dan ditafsir. Contohnya, dalam budaya di mana kegelisahan kurang ditoleransi, kanak-kanak lebih cenderung untuk dirujuk untuk diagnosis.

Akhirnya, walaupun angka semasa menawarkan pandangan global, ia mungkin mengundangang realiti. Kaedah yang digunakan untuk menganggar prevalens sebahagiannya bergantung kepada ekstrapolasi, terutamanya di negara-negara di mana data terhad. Selain itu, beban yang berkaitan dengan gangguan ini tidak mengambil kira masalah berkaitan, seperti kebimbangan, kemurungan atau gangguan tingkah laku, yang sering memburukkan lagi keadaan kanak-kanak yang terlibat.

Sources du média

Document de référence

DOI : https://doi.org/10.1038/s41380-026-03683-4

Titre : Incidence, prevalence, and global burden of attention-deficit/hyperactivity disorder from 1990 to 2021 across 204 countries in individuals under age 20: data, with critical appraisal, from the 2021 Global Burden of Disease study

Revue : Molecular Psychiatry

Éditeur : Springer Science and Business Media LLC

Auteurs : Samuele Cortese; Min Seo Kim; Jong Hoon Han; Sarah Soyeon Oh; Dong Keon Yon; Jae II Shin; Marco Solmi